چرا رجوی نیاز دارد درخواست دیدار با اعضای در اسارتش را به نبرد دین بین فو تعبیر کند؟

افشای حقایق پشت پرده ضدیت با خانواده با اسناد سازمانی توسط داود باقروندارشد از مسئولین خانوادهها در مجاهدین

گسترش وطن فروشی در خارج کشور به سرکردگی رهبر همه وطن فروشان و دشمنان ایران

حمایت از تحریم و حمله نظامی به ایران خیانت به مردم و فاصله گرفتن آشکار از ایران و ایرانی

پربیننده ترین ها

ملاقات با نخست وزیر هلند آقای مارک روته در جریان کنگره سالانه حزب اتحاد احزاب لیبرال اتحادیه اروپا (آلده پارتی) در آمستردام. طی ملاقات ضمن معرفی خودو فرقه رجوی و نقض شدید حقوق بشر توسط این فرقه در آلبانی تشریح شد.

ملاقات با آقای گای فرهوفشتادت عضو پارلمان اروپا و رهبر فراکسیون لیبرالهای اتحادیه اروپا از سیاستمداران عالی و افشای همه ترفندهای فریب فرقه رجوی در زمینه ماهیت این فرقه و فشارها و توطئه هایی که علیه جدا شدگان اعمال میکند.

بنابه دعوت یو ان واچ جنبش نه به تروریسم و فرقه ها در نشست سالیانه حقوق بشر و دمکراسی شرکت کرد. خانم دکتر هشترودی بنا به دعوت جنبش نه به تروریسم وفرقه ها در این نشست شرکت کردند که حضور ایشان باعث خوشحالی جنبش نه به تروریسم و فرقه ها گردید. ایشان ضمن حضورفعالشان در نشست با اعضای عالیرتبه شرکت کننده در جلسه به بحث و گفتگو پرداختند. ازجمله با وزیر سابق دادگستری و عضو پارلمان کانادا آقای ایروین کولتر و از بنیانگذاران یوان هیومن راتس واچ مفصلا به بحث پرداختند. این کنفرانس سالیانه جهت شنیدن گزارشات قربانیان حقوق بشربرگزار میشود. در همین رابطه آقای داود ارشد رئیس جنبش نه به تروریسم و فرقه ها سخنانی بشرح زیر ایراد کردند:

درملاقات با دکترورنر هویر به اطلاع ایشان رسید که: فرقه رجوی در حال تدارک دیدن یک زندان ابدی موسوم به اشرف 3 در ‏محلی دورافتاده میباشد. این محل یک پایگاه نظامی متروکه آمریکایی می باشد با یک فرودگاه و یک سکوی هلی برد کوچک و ‏بخشی از سیستم های داخلی آن مستقیما از آمریکا آورده شده و نصب گردیده اند. از ایشان استمداد کمک شد. ‏

ملاقات با همسر نرگس محمدی در مقر ملل متحد ژنو-------آقای داود ارشد و خانم دکتر هشترودی با همسر نرگس محمدی در این ملاقات آقای تقی رحمانی همسر نرگس محمدی که خودشان نیز چندین نوبت زندان بوده اند از نقض حقوق بشر در ایران گزارشی به کنفرانس ارائه کردند و از تناقضات موجود در سیستم قضایی ایران در جریان محاکمه نسرین محمدی بطور مفصل و جامع سخن گفتند.خانم دکتر هشترودی و آقای مهندس ارشد با ایشان ابراز همدردی کردند و جزئیات بیشتری از موارد نقض حقوق بشر در فرقه تروریستی رجوی که در آن فعال بوده است را برای آقای تقی رحمانی تشریح نمودند.

دادخواهی علیه برده داری پناهجویان در تیرانا همچو لیبی توسط فرقه رجوی در دیدار آقای ارشد با نخست وزیران هلند و اسلووانیا

ملاقات با رهبر حزب دمکراتهای آزاد آلمان (اف پ د) آقای کریستین لیندنر در جریان کنگره سه روزه احزاب لیبرال اروپا در آمرستردام هلند. افشای جنایات فرقه رجوی علیه اعضا و جدا شدگان

آقای ارشد در مورد ادعای فرقه رجوی و حامیانش گفتند چند شاخص آشکار وجود دارد. چرا متحدین آنها بویژه آقای دکتر بنی صدر با پیش بینی سرنوشت آنها در عراق از آنها جدا شدند؟ چرا هیچ ایرانی چه مردمی چه سیاسیون در مراسم آنها شرکت نمیکنند؟ چرا این تشکیلات مجبور است جهت گردهمآیی هایش سیاهی لشکر کرایه کند؟ چرا این تشکیلات در ترس از مردم ایران اجازه نمیدهد با اعضایش درارتباط قراربگیرند؟ چرا ارتباط اعضایش را با جهان قطع میکند؟ چرا تمامی تحلیلگران برحقیقت نفرت مردم از این تشکیلات بدلیل همکاری با صدام را تاکید میکنند؟ چرا باید رجوی در داخل تشکیلاتش زندان و شکنجه برای اعضای خودش راه بیندازد؟ چرا مجبور است برای دریافت حمایت سیاسی هرچند بی ارزش منافع مردم ایران را به کسانیکه خود به کشتن آنها افتخار میکرده است بفروشد و حتی برای چند دقیقه سخنرانی آنها دهها هزار دلار بپردازد؟ چرا حتی عربستان حامی سیاسی و مالی آنها ارزیابیشان از آنها این استکه “هیچ جایگاهی در میان مردم ایران ندارند”؟ چرا در همین پارلمان اعضای سابق منتقدش را بقصد کشت میزند؟ چرا هر منتقدی ایرانی و حتی غیره ایرانی را جاسوس و مزدور رژیم!! میخواند؟ آیا بخاطر همین چرا ها نیست که: وقتی مردم ایران در سراسر کشور جهت خواسته هایشان دست به تظاهرات و اعتراض میزنند هیچ اسمی از آنها نمیآورند؟ آیا این مسئله پیامش غیر از این است که: مردم ایران رژیم حاضر را صد بار به فرقه رجوی ترجیح میدهند. و “تنها آلترناتیو دمکراتیک” جوکی بیش نیست.

خانم دکتر فریبا هشترودی: با یقین میگویم که مجاهدین شکنجه میکنند…. هشترودی1سرکار خانم دکتر فریبا هشترودی یکی از برجسته ترین زنان ایرانی جزء افتخارات ایرانیان در فرانسه، نویسنده و خبرنگار و فعال سیاسی که سابقا عضو شورای ملی مقاومت ایران بوده است که باید ایشان را بیشتر شناخت با علم یقینی در مورد فرقه تروریستی رجوی از درون آن سخن میگوید. وقتی به عمق پوسیدگی تشکل رجوی پی بردم جدا شدم بله

بیانیه 14 تن

بیانیه 14 تن

نیروی خارج کشور چه میخواهد ‏و بیانیه 14 تن

مقالات پربیننده

فرقه ها در میان ما

دانش علمی شناخت و تمیزدادن فرقه از تشکل سیاسی

بدون شناخت علمی از فرقه های خطرناک تحلیل عملکردهای فرقه رجوی و اثرات بشدت مخرب آن بر اعضا و جداشدگان و خلاص شدن از فشارهای شکنجه گونه روانی مغزشویی های چندین دهساله غیرممکن است

خانم آناگومز نماینده پارلمان اروپا خواستار اخراج فرقه رجوی شد

افشاگریهای خانم سلطانی در رابطه مسعود رجوی با زنان مجاهد

افشاگریهای خانم سلطانی در رابطه مسعود رجوی با زنان مجاهد

قسمت سوم: گفت‌ و شنود با فرشته هدایتی ۳۲ سال در مناسبات و تشکیلات

قسمت سوم: گفت‌ و شنود با فرشته هدایتی ۳۲ سال در مناسبات و تشکیلات

قسمت دوم: گفت‌ و شنود با فرشته هدایتی امروز باید گفت آنچه را که فردا گفتنش دیر است

قسمت دوم: گفت و شنود با فرشته هدایتی: افشاگریهای فرشته هدایتی در مورد فرقه رجوی

قسمت اول: گفت‌ و شنود با فرشته هدایتی ۳۲ سال در مناسبات و تشکیلات

قسمت اول: گفت‌ و شنود با فرشته هدایتی ۳۲ سال در مناسبات و تشکیلات

سیامک نادری مرگهای مشکوک فرقه رجوی را افشا میکند

کشتن و سربه نیست کردنهای فرقه رجوی

سخنان آقای داود ارشد در پنجمین کنگره سکولاردمکراتهای ایران -کلن آلمان

سخنان آقای داود ارشد در پنجمین کنگره سکولاردمکراتهای ایران -کلن آلمان

فعالیت های ما در تصویر

افشاگری مشاور عالی مریم رجوی در مورد فرقه رجوی

 

خاطرات قربانعلی حسین‌نژاد در زندان و حسینیه‌ی ارشاد

index

در زندان و حسینیه‌ی ارشاد

قربانعلی حسین نژاد

شاگرد و هم‌سلولی شریعتی

منبع: سایت ملی مذهبی

تاریخ: اردیبهشت ۱۳۹۲

 

به قلم: قربانعلی حسین‌نژاد شاگرد و هم‌سلولی شادروان دکتر شریعتی

یادش به خیر شادروان دکتر علی شریعتی استاد والاقدر سالیان جوانی و دانشجویی‌ام، سه ماه و نیم پاییز سال 52 بعد از پایان بازجویی‌هایم در سلول‌های مختلف زندان کمیته هم‌سلول بودیم بعد که ما را به زندان قصر منتقل کردند دکتر همچنان در سلول ماند و هیچ‌وقت زندان عمومی نیاوردندش تا اینکه او را یک سال و نیم در سلول انفرادی بدون هیچ هواخوری نگه داشتند. ماه رمضان بود از آنجا که به‌شدت سیگاری بود سختی چند برابر را تحمل می‌کرد سیگار به دست در سلول قدم می‌زد از نگهبان می‌پرسید سرکار افطار شده؟ همین که می‌گفت اذان شد سیگار را از سوراخ در سلول به بیرون می‌گرفت تا نگهبان روشن کند و با سیگار افطار می‌کرد وقتی هم می‌خواست نماز بخواند به من می‌گفت تو هر چندی یک بار به این سیگار پکی بزن تا خاموش نشود من که سیگاری نبودم ولی خواهش استاد آن هم در سختی زندان را به بهای و به شکر همنشینی با استادی که یک سال بود بعد از تعطیلی حسینیه‌ی ارشاد آرزوی دیدارش را ولو لحظه‌ای داشتم می‌پذیرفتم چون می‌دانستیم که اگر سیگار خاموش شود دیگر صدا کردن نگهبان که بیاید آن سوی در سلول دوباره کبریت بزند مکافاتی بود.

می‌گفت اگر خدا خواست مرا بهشت ببرد می‌گویم خدایا من نه 70 تا قصر را می‌خواهم نه جوی شیر و عسل و نه حوری و نه شراب کهنه (رحیق مختوم)! من آنجا زیر یک درخت هم باشد دراز می‌کشم! فقط همین سیگار و چای مرا آنجا بده برایم کافی است! می‌گفت در ماه رمضان آدم سیگاری فقط یک کار دارد و آن هم این است که همه‌اش مشغول سیگار نکشیدن است!

از آنجا که دکتر را نمی‌خواستند به زندان عمومی ببرند برایش با پول خودش سیگار می‌خریدند ولی به سیگاری‌های بقیه‌ی سلول‌ها روزی فقط یک نخ سیگار می‌دادند لذا دکتر شریعتی به طرق مختلف به سیگاری‌های سلول‌های دیگر از جمله به مسعود رجوی از طریق دستشویی یا موقع تی کشیدن راهروی بند، سیگار می‌رساند.

چنانکه همه می دانند دکتر خیلی شوخ بود و امکان نداشت که مستمعش از طولانی‌ترین صحبتش حتی صحبت خصوصی و نیز سخنرانی‌های چندین ساعته‌اش احساس خستگی کند و در هر موضوعی که صحبت می‌کرد حتما آن را با نکات و جملاتی طنزگونه و یا داستان‌ها و خاطرات شیرینش هم مستدل و گویا و هم قابل درک می‌کرد و هم مستمع را شاداب و سرحال نگه می‌داشت، لذا در سلول زندان نیز همه‌اش به من روحیه می‌داد و با من شوخی می‌کرد و ماجراها و خاطراتش را طوری تعریف می‌کرد که از خنده روده‌بر می‌شدم می‌گفت من نمی‌گذارم تو زندان بکشی! ولی هر وقت روز زیاد می‌خوابیدم به شوخی می‌گفت آقا جان اینقدر نخواب بلند شو زندانت را بکش! تو می‌خوابی و در خواب می‌ری شهر خودت، میانه! خوب، زندان نمی‌کشی که، این ساواک هم فکر می‌کند تو را زندانی کرده!

مقامات ساواک و شهربانی رژیم شاه بعضی وقت‌ها به سلول سر می‌زدند. حسین‌زاده که از طرف ساواک رئیس کمیته‌ی مشترک بود روزی آمد به دکتر گفت: آخر در این عصر پیشرفت بشر و علم این چه کتاب‌های ارتجاعی است که نوشته‌ای مثلا در مورد امام زمان کتاب نوشته‌ای آخر این امام زمان کجاست؟ کسی مگر دیده؟ دکتر هم فوری گفت: چرا؟ اعلیحضرت خودش نوشته که امام زمان را دیده! (شاه در کتاب مأموریت برای وطنش گویا نوشته که امام زمان را دیده است.) حسین‌زاده عین برق‌گرفته‌ها شد دیگر هیچ چیزی نتوانست بگوید فقط گفت با تو نمی‌شود بحث کرد. روزی هم زندی‌پور که از طرف شهربانی رئیس کمیته‌ی مشترک بود و بعدها توسط مجاهدین ترور شد به سلول آمد و با طعنه و تمسخر به دکتر گفت: خوب اینجا جات خوبه دیگه؟ دکتر هم با پوزخندی گفت: بله خیلی خوب است ما که بیرون هم بودیم همچین جایی می‌نشستیم می‌نوشتیم اهل تفریح و سیاحت که نبودیم منتها الان فقط نمی‌نویسیم و استراحت می‌کنیم. زندی‌پور که با معیارهای خودش توقع آه و ناله از طرف دکتر را داشت چشم‌هایش چهار تا و به صورت دکتر مات شد دیگر چیزی نگفت.

بعضی از نگهبانان سرباز وظیفه بودند و رفتار خوبی داشتند و وقتی بعد از مدتی نگهبانی از طریق زندانیان دیگر دکتر را شناختند گاهی در ساعت نگهبانی خودشان به صورت قاچاقی در سلول ما را باز می‌گذاشتند که هر وقت بخواهیم برای آب خوردن و آب آوردن و سرویس برویم و چون سلول ما نزدیک در ورودی بند بود سرباز می‌آمد دم در سلول می‌نشست طوریکه به در ورودی بند و محوطه‌ی بیرون و پله‌ها اشراف داشته باشد تا آمدن افسر نگهبان را متوجه شود و به صحبت‌های دکتر گوش می‌کرد و چون می‌دید دکتر نماز می‌خواند و مذهبی است سؤالات مذهبی‌اش را از دکتر می‌کرد و جواب می‌گرفت (علاوه بر سؤالات پزشکی که داستان‌های مفصلی دارد که گوشه‌ای را در سطور بعد خواهم گفت) و به محض اینکه صدای پای افسر نگهبان را از پله‌ها می‌شنید به سرعت در را بسته و می‌رفت.

چون همه به دکتر شریعتی دکتر می‌گفتند سربازها که نمی‌دانستند رشته‌های مختلف هم دکترا دارند فکر می‌کردند که شریعتی پزشک است و برای هرگونه بیماری و ناراحتی‌شان به او مراجعه کرده و نظر و نوع دارو را ازش می‌خواستند و بعضی‌ها هم حتی بیماری پدر و مادرشان را هم می‌آمدند به دکتر می‌گفتند و می‌خواستند که دکتر پزشکانی را که در تهران می‌شناسد به آنها معرفی کند و یادداشتی به آنها بدهد که پیش فلان دکتر آشنا بروند تا از آنها پول کمتر بگیرد. دکتر هم اگر بیماری‌ها و ناراحتی‌های آنها مشکل و حساس بود چون از قدیم در تهران دوستان پزشک داشت و آنها را می‌شناخت سربازان وظیفه‌ی خوشرفتار را با قلم و کاغذی که از آن سربازها می‌گرفت با یادداشتی به آن دکترها ارجاعشان می‌داد و شاید هم در آن یادداشت‌ها پیام‌هایی به آنها از وضعیت خودش می‌رساند و از این راه با بیرون ارتباط برقرار می‌کرد. ولی اگر بیماری‌هایشان ساده و معروف بود دکتر هم به اندازه‌ی معلومات و تجاربش که بیشتر مردم مسن دارند راهنمایی‌ها و توصیه‌هایی و تجویزهایی برایشان می‌کرد.

یک روز به دکتر گفتم دکتر خوب بیا تو به اینها بگو من پزشک نیستم تا اینقدر مزاحم تو نشوند گفت: «اولاً من به اینها که اکثراً بی‌سوادند چگونه بفهمانم که دکتر هستم ولی پزشک نیستم؟ چون خواهند پرسید پس چرا همه به تو دکتر می‌گویند. ثانیاً چه کار داری آقا بگذاریم بیایند، هر روز اقلاً چند بار در سلول را باز می‌کنند این دود سیگار می‌رود بیرون، تو هم کمی نفس خوب می‌کشی! اینها هم بیشتر به زندانیان جذب می‌شوند و سخت‌گیری نمی‌کنند و آگاهتر می‌شوند و می‌فهمند زندانی سیاسی یعنی چه؟»

دکتر کاملاً درست می‌گفت برای اینکه سربازهای وظیفه‌ی بی‌سواد و یا کم‌سواد در جامعه‌ی ناآگاه آن زمان یعنی 40 سال پیش فرق ما را با زندانیان عادی نمی‌دانستند ولی برایشان مسأله شده بود که چرا همه‌ی ما تحصیل‌کرده و باسواد هستیم و اخلاق و رفتاری متفاوت با زندانیان عادی داریم و به چه جرمی ما را زندانی کرده‌اند.. طوریکه روزی یکی از این سربازها از من پرسید چقدر درس خوانده‌ای؟ گفتم لیسانسیه هستم نفهمید یعنی چه گفتم 16 کلاس درس خوانده‌ام یک دفعه جیغش هوا رفت: واه! من یک کلاس هم نخوانده‌ام تو 16 کلاس درس خوانده‌ای آمدی زندان؟ تو که این همه درس خوانده‌ای چرا کار خلاف کردی که انداختنت زندان؟ گفتم اصلاً دلیلش همین است چون درس زیاد خوانده‌ایم از دولت ایراد گرفتیم و غلط‌هایش را گفتیم! دولت هم بدش آمد و عصبانی شد ما را زندانی کرد، آمدیم اینجا. گفت: ما فکر می‌کردیم این دکتری هم که با تو در آن سلول است (دکتر شریعتی) حتماً یک مریضی را کشته آمده زندان!

روزی یکی از سربازها از دکتر پرسید: دکتر آیا روزی می‌شود هیچ‌کس در این سلول‌ها نباشد و اصلاً همه آدم خوب بشوند و دیگر زندانی وجود نداشته باشد؟ دکتر پاسخ داد نه نمی‌شود! همیشه این زندان‌ها هستند! منتها آدم‌هایش و زندانیانش عوض می‌شوند. ما می‌رویم روزگاری دیگر می‌شود عده‌ای دیگر زندانی می‌شوند، چون همیشه عده‌ای فقط خودشان را خوب می‌دانند و بقیه را بد می‌شمارند.

روزی هم یکی از آن سربازان وظیفه از دکتر پرسید: چرا اینجا ما سراغ هر سلولی می‌رویم زندانیانش سراغ شما را می‌گیرند و به همدیگر می‌گویند دکتر شریعتی در آن سلول است و همه شما را می‌شناسند آیا شما با همه‌ی اینها هم‌پرونده هستید؟ همه‌شان را می‌شناسید؟ دکتر گفت نه من هیچ‌کدام را نمی‌شناسم، گفت پس چرا آنها همه‌شان شما را می‌شناسند؟ دکتر برای اینکه او را شیرفهم بکند ازش پرسید: ببینم گوگوش خانم تو را می‌شناسد؟ گفت نه من کجا گوگوش کجا؟ گفت خوب من هم مثل گوگوش هستم دیگه همه مرا می‌شناسند ولی من آنها را نمی‌شناسم.

این را هم بگویم که شادروان دکتر شریعتی خیلی به ترانه‌های گوگوش علاقه داشت و بسیاری از شعرهای خوب ترانه‌های او را در سلول با خودش زمزمه می‌کرد که هنوز زمزمه‌هایش در گوشم طنین می‌اندازد که با خود می‌خواند: «تو اون کوه بلندی که سر تا پا غروره کشیده سر به خورشید غریب و بی‌عبوره تو تنها تکیه گاهی برای خستگی‌هام… تو می‌دونی چه می‌گم…»

این ترانۀ گوگوش را دکتر شریعتی در آن رنج سلول و زندان در دو مورد زمزمه می‌کرد یکی وقتی صدای شلاق و شکنجه و فریادهای جانکاه زندانی زیر شکنجه به گوشمان می‌رسید و سکوت همه‌ی بند را فرا می‌گرفت از زبان مردم خطاب به پیشگامانش زیر لب می‌خواند بعد هم آه بلندی می‌کشید و می‌گفت: خدایا تمامش کن دیگه! بعد بلند می‌شد دو رکعت نماز می‌خواند. یکی دیگر یادم هست وقتی شعاع نازک و کوتاهی از خورشید بعد از مدتها آفتاب ندیدن از لابلای پنجره‌ی چند سیمی و چند توری بالای دیوار سلول در قسمت فوقانی دیوار فقط برای چند دقیقه ظاهر می‌شد و ما هر دو ایستاده و دست‌هایمان را رو به آن بلند می‌کردیم که حداقل کمی آفتاب به دست‌هایمان بخورد دکتر شریعتی باز این شعر ترانۀ گوگوش را زمزمه می‌کرد: تو آن کوه بلندی که سرتا پا غروره کشیده سر به خورشید… بعد می‌گفت چقدر این شعر با این شعاع خورشید متناسب است که انگار به زندانی می‌گوید اگر ایستادی و پایداری و مقاومت کردی سربلند می‌شوی و سر به خورشید می‌کشی و دستانت به خورشید می‌رسد… چون اگر از آن شعاع خورشید چند دقیقه‌ای غافل می‌شدیم و می‌نشستیم و نمی‌ایستادیم برای مدتی نامعلوم آن لحظات را از دست می‌دادیم.

حالا که صحبت از گوگوش شد خاطره‌ای هم از زمانی که شاگرد کلاس‌های درس دکتر شریعتی در حسینیه‌ی ارشاد بودیم تعریف کنم. در زمان حضور و سخنرانی‌های دکتر در حسینیه‌ی ارشاد آخوندی به نام انصاری علیه دکتر شریعتی کتابی نوشته و اسم خودش را روی کتابش «دانشجو» نوشته بود و در داخل کتابش هم به خودش با عبارت «این دانشجو» اشاره می‌کرد. گروهی از شاگردان دکتر شریعتی به سراغ این آخوند در مسجدی که امامت جماعت آن را به عهده داشت رفته و به او گفته بودند: آخر تو که خودت را یک روحانی و رهبر مذهبی مردم می‌دانی چرا دروغ به این روشنی را روی کتابت نوشته‌ای؟ تو که دانشجو نیستی. آخونده گفته بود چرا؟ من یک طلبه هستم و طلبه عربی کلمۀ دانشجو است، من دروغ ننوشته ام. بچه ها وقتی آمدند حسینیه و این قضیه و جواب آخونده را برای دکتر شریعتی تعریف کردند دکتر گفت من اگر آنجا بودم در جواب این استدلال آخونده می‌گفتم: خوب پس گوگوش هم می‌تواند به خودش بگوید آیةالله گوگوش! آن‌وقت تو بدت نمی‌آید و اعتراضی نمی‌کنی؟ با این استدلال یعنی با معنی لغوی کلمات اصلاً حق اعتراض نداری برای اینکه آیةالله یعنی نشانه‌ی خدا خوب همه چیز و همه کس نشانه‌ی خدا هستند پس گوگوش هم آیةالله است! اگر محدودیت کلمه را برداریم و فقط به معنی لغوی کلمات بسنده کنیم خوب هر بچه محصل و دانش‌آموز ابتدایی هم می‌تواند بگوید من دانشجو هستم!

خاطرات‌مان با دکتر چه در بیرون و کلاسهای درسش در حسینیه‌ی ارشاد و چه در زندان زیاد است بعد از چهل سال گرفتاری و مقداری هم تنبلی تازه الآن که به فضای آزاد دست یافته‌ام (بعد از سی سال اسارت در کمپ‌های رجوی در فرانسه و عراق به‌تازگی از آخرین کمپ این فرقه‌ی در آستانه‌ی فروپاشی به دنبال تبدیل شدن سازمان مجاهدین خلق به دست رجوی به یک فرقه، بیرون آمده و از آن جدا شده‌ام)، دارم خاطراتم را با آن شادروان می‌نویسم چون داخل مجاهدین اولا که اصلا کسی هیچ چیزی جز با اجازه‌ی تشکیلات نمی‌تواند بنویسد به‌ویژه اگر خاطرات باشد که باید مشخص کنی و موافقت کنند ثانیاً اصلاً اسم بردن از شادروان دکتر شریعتی و یادش در داخل سازمان مجاهدین جرمی نابخشودنی است و دکتر در سازمان تحریم و بایکوت کامل است طوریکه هیچ‌گونه نقل قولی از او و یا اشاره‌ای حتی در سالگردش نمی‌کنند در حالیکه خود مسعود رجوی در کتاب «آموزش به نسل انقلاب» که در سایتشان هست می‌نویسد که وقتی دانش‌آموز بود در مشهد از دبیرستان به طور قاچاقی به دانشگاه مشهد می‌رفته و در کلاس‌های درس دکتر شریعتی شرکت می‌کرده است.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.